Veel tijd om bij te komen van Blof was er niet, want een dag later stond er een ander concert op het programma. En niet zomaar een concert, nee: Jack Johnson!
‘s Ochtends vroeg moest ik nog even 2 uurtjes naar school. Een PGO sessie moet immers wel gevolgd worden aangezien ik anders participatiepunten misloop. Zeer irritant systeem overigens, maar dit even terzijde. Nadat ik nog wat werk met klasgenoten heb verricht(er moest nog even hard worden gewerkt aangezien er iets moest worden ingeleverd die middag) was ik rond 13.00 weer thuis. Vrijwel direct zijn we naar m’n ouders gegaan om de auto op te halen. Gelukkig kon ik de auto meekrijgen, in een treinreis had ik ook weinig trek. We vertrokken rond half 3 en rond een uur of 16.00 kwamen we aan in Weesp. Ik had al een paar maanden geen auto meer gereden. Althans, geen grote afstanden. Het was heerlijk om weer achter het stuur te kunnen zitten. Dat mis ik wel een beetje, autoritjes maken. Toen ik vorig jaar zonder werk en studie zat had ik alle tijd om te rijden. Dit deed ik dan ook veelvuldig. Nu ik niet meer thuis woon en daarnaast school en werk heb, blijft er weinig tijd over om eens lekker een stuk in de auto te rijden. Maargoed, tijden veranderen.
Nadat we bij de ouders van Tamar een hapje hadden gegeten zijn we om 6 uur met de bus naar de Heineken Music Hall vertrokken. Een kwartier later waren we alweer op de plek van bestemming. Ideaal zeg, zo dichtbij Amsterdam wonen.
Voor de toegangsdeuren van HMH was het al gigantisch druk. Rond 18.45 gingen de deuren open en al vrij snel waren we langs de beveiliging gekomen. Samen met een grote groep andere mensen gingen we bij een garderobe staan wachten. Alleen na 20 minuten was er nog altijd niemand die onze jas wilde ophangen. Nadat er toevallig een medewerkster iets nodig had bij deze garderobe en verbaasd opkeek naar al die mensen, deelde ze ons mee dat we hier nog lang konden blijven staan aangezien deze garderobe vanavond gesloten was. We moesten boven zijn. Gudverdumme, we stonden hier zowat als eerste en nu kunnen we achteraan sluiten bij de andere garderobe
Nadat we eindelijk verlost waren van onze jas zijn we de zaal in gelopen. De voorste plekken bij het podium waren al vergeven dus we moesten genoegen nemen met een plekje vlak achter de voorhoede. Nog altijd een prima plek overigens, erg dichtbij het podium.
We stonden nog geen kwartier te wachten of het voorprogramma begon. De voor mij vrij onbekende band ALO begon te spelen. Alhoewel, onbekend? Ik ken die lui ergens van. Maargoed, evenals Jack Johnson relaxte muziek, alleen het kon me niet echt bekoren. Ik stond wat om me heen te kijken en achter het podium, verscholen achter een laaghangend doek, zag ik Jack Johnson zitten, drinkend aan een fles water. Wat doet hij daar nou, vroeg ik me hardop af. Op het moment dat ik dat tegen Tamar zei, kwam Jack het podium opgelopen om een nummer mee te zingen met ALO. Het publiek was direct dolenthousiast, eens te meer omdat ze het nummer “Girl I Wanna Lay You Down” zongen, welke ook bekend is van de DVD “A Weekend At The Greek”. Aaah, daar ken ik ze van!

Nadat ALO was uitgezongen was er een korte pauze. Hierin besloot ik om nieuwe munten te gaan halen, aangezien ze nu alweer bijna op waren. Ik dacht aan 10 munten wel genoeg te hebben, maar voor een pils betaal je al 2 munten en voor een wijn 3 munten. Dan gaat het snel…dus ik werk me door de menigte heen naar de uitgang. Dit bleek een hele opgave, maar uiteindelijk bereikte ik de deur. Nadat ik nieuwe munten had gehaald, een biertje en een wijn, stond me opnieuw een hels karwei te wachten: terug naar Tamar. Ik wist nog ongeveer waar ze stond, dus ik wrong me door al die mensen heen. Veel wilden me niet voor laten gaan, bang dat ik hun plek in zou nemen. Nadat ik lijnrecht met de microfoon op het podium stond, het herkenningspunt, zocht ik om Tamar. Matt Costa, het 2e voorprogramma, was al bezig met zingen en nadat hij klaar was met een nummer schreeuwde ik Tamar haar naam. Ik bleek te ver naar achteren te staan, dus moest me opnieuw naar voren werken. Nadat ik eindelijk weer op m’n plek stond besloot ik om nooit, maar dan ook nooit weer tijdens een concert van m’n plek weg te gaan. Rotmensen.
Nadat Matt Costa was uitgezongen kwam dan eindelijk Jack Johnson het podium op. Het uitzinnige publiek ging volledig uit z’n dak, mijzelf inbegrepen. Fantastisch om die man live te zien zingen. Hij heeft bovendien een enorm relaxte uitstraling, alsof hij zich nergens druk om maakt. Bij zijn eerste paar songs stonden er een aantal verschrikkelijk irritante mensen achter mij die constant met elkaar aan het praten waren. Over de meest uiteenlopende dingen! Onbegrijpelijk dat je zoiets bij een concert doet. Ga dan gudverdumme in de kroeg staan of zet thuis een plaat van Jack Johnson op en ouwehoer er op los, maar niet bij een concert! Tijdens het nummer Constellations had ik er schoon genoeg van en heb ik ze er allemaal op aangesproken. Ik ben er totaal niet van gediend dat ze mijn avond lopen te verpesten. Hierna was het dan ook afgelopen met hun geouwehoer 
Het enige wat ik aan te merken heb op het concert van Jack Johnson is dat hij te weinig interactie met het publiek had. Alleen tijdens de laatste nummers begon hij wat te praten, maar tijdens het concert zei hij eigenlijk helemaal niets. Daarentegen vond ik dat ook niet zo heel erg, want zodra het ene nummer was afgelopen, begon hij direct met het volgende nummer. Hij heeft dan ook enorm veel nummers gespeeld. Er waren voor mij een aantal nummers die ik persee wilde horen en die heeft hij ook allemaal gezongen.

Al vrij snel kwam Banana Pancakes langs, wat ik echt fantastisch vond. Maar ook het heerlijk zomerse Flake, de welbekende hit Sitting Waiting Wishing, publieksfavoriet Mudfootball en het mooie Times Like These kwamen voorbij. Maar de afsluiting van het concert was het xe1llermooist. Het nummer waar ik het hele concert naar uitkeek en waar ik echt kippevel van kreeg tijdens het luisteren: Better Together. Zo mooi, zo ontroerend, zo Jack Johnson. Voor mij persoonlijk m’n favoriete nummer van hem. Ik ben zo blij dat hij deze gezongen heeft.
Na ruim 2 uren Jack Johnson was het dan echt afgelopen. Ik heb genoten! Al ruim een jaar luister ik nu naar zijn muziek, bijna dagelijks. Ik bewaar mooie herinneringen bij bepaalde nummers en dat ik hem nu live heb zien optreden is de slagroom op de taart. De kers op diezelfde slagroom. De bodem van diezelfde taart. Kortom: ik had het niet willen missen.
